«Վախենում եմ, որ վիրահատությունից հետո ամբողջ դեմքս կապտուկների մեջ կլինի»

Աչքերի տակ ուժեղ կապտուկների վախը ռինոպլաստիկայից առաջ ամենահաճախ հանդիպողներից է: Եվ ամենաակնառուներից մեկը. բավական է մեկ անգամ տեսնել լուսանկարներ «հին ոճի» վիրահատությունից հետո, և պատկերը երկար ժամանակով տպավորվում է: Այտուցված, կապտած դեմք, որն անհնար է թաքցնել:

Լավ նորությունը. ժամանակակից ռինոպլաստիկան և այն, ինչ գոյություն ուներ 15-20 տարի առաջ, սկզբունքորեն տարբեր վիրահատություններ են: Եվ բանը միայն վիրաբույժի փորձը չէ:

Որտեղի՞ց են ընդհանրապես առաջանում կապտուկները

Կապտուկները (փափուկ հյուսվածքների հեմատոմաները) առաջանում են վիրահատության ժամանակ մանր արյունատար անոթների վնասման դեպքում: Երբ վիրաբույժն աշխատում է քթի ոսկրային կառույցների հետ՝ հեռացնում է սապատը, կատարում է օստեոտոմիա քթի մեջքը նեղացնելու համար, կոպիտ մեխանիկական գործիքների (դուր, մուրճ) օգտագործումն անխուսափելիորեն առաջացնում է միկրովիբրացիա և շրջակա հյուսվածքների վնասում: Վնասված անոթներից արյունը տարածվում է մաշկի տակ և դրսևորվում որպես կապտուկներ աչքերի շուրջ և այտերին:

Ահա թե ինչու ավանդական ռինոպլաստիկան հաճախ հանգեցնում էր այն «լուսանկարներին, որոնք բոլորը տեսել են»:

Պիեզոտեխնոլոգիա. աշխատանքի այլ սկզբունք

Իմ պրակտիկայում քթի ոսկրային կառույցների հետ աշխատելիս օգտագործվում է պիեզոռինոպլաստիկա՝ մեթոդ, որի դեպքում մեխանիկական գործիքների փոխարեն կիրառվում է գերձայնային պիեզոէլեկտրական նշտար:

Աշխատանքի սկզբունքը սկզբունքորեն այլ է. բարձր հաճախականության գերձայնային տատանումներն ազդում են ընտրողաբար. դրանք կտրում են ոսկորը՝ գործնականում չվնասելով փափուկ հյուսվածքները, անոթները և լորձաթաղանթը: Սա նշանակում է.

Deleted:

• զգալիորեն ավելի քիչ վնասված անոթներ վիրահատության ընթացքում,
• ավելի քիչ արյուն հյուսվածքներում միջամտությունից հետո,
• որպես հետևանք՝ էականորեն պակաս արտահայտված կապտուկներ և այտուց։

Կլինիկական դիտարկումների համաձայն՝ պիեզո-գործիքների օգտագործումը նվազեցնում է հետվիրահատական հեմատոմաների հաճախականությունն ու ինտենսիվությունը 2-3 անգամ՝ դուրով կատարվող ավանդական օստեոտոմիայի համեմատ:

Ինչ կլինի իրականում

Դեպքերի ճնշող մեծամասնությունում պիեզոռինոպլաստիկայից հետո պացիենտները տեսք ունեն զգալիորեն ավելի լավ, քան սպասում էին: Այտուց կա, հատկապես առաջին 48-72 ժամվա ընթացքում, բայց այն տեղային է՝ քթի և ստորին կոպերի շրջանում: Որպես կանոն, ամբողջ դեմքով տարածվող կապտուկներ չեն լինում:

Պացիենտների մեծամասնությունը 7-10-րդ օրը, երբ հանվում է ֆիքսացիան, արդեն բավականին ներկայանալի տեսք ունի փողոց դուրս գալու համար: Աչքերի տակի մնացորդային կապտությունը, եթե անգամ կա, հեշտությամբ ծածկվում է քոնսիլերով (քողարկիչով):

Բայց անկեղծ ասած. կապտուկներն ամբողջությամբ բացառել հնարավոր չէ

Կա պացիենտների մի խումբ, որոնց մոտ կապտուկներն ավելի հեշտ են առաջանում, քան մյուսների մոտ, անգամ թեթև հարվածից, կոսմետոլոգիական պրոցեդուրայից կամ պարզապես ճնշումից: Դա կապված է.

• մազանոթների պատերի բարակության հետ (հաճախ գենետիկ առանձնահատկություն է),
• մակարդելիության վրա ազդող դեղամիջոցների ընդունման հետ (որոշ վիտամիններ, ԲԱՀ-եր, ՈՍՀԴ-ներ),
• հեմոստազի վրա ազդող քրոնիկական հիվանդությունների հետ,
• մաշկի տեսակի և դրա բարակության հետ:

Այդպիսի պացիենտների մոտ պիեզոռինոպլաստիկայից հետո ևս կապտուկները հնարավոր են: Բայց դրանք, որպես կանոն, զգալիորեն ավելի փոքր և բաց գույնի են, քան կլինեին ստանդարտ գործիքակազմի դեպքում, և անցնում են ավելի արագ:

Ինչպես ենք մենք դա քննարկում խորհրդատվության ժամանակ

Ես չեմ ասում. «Կապտուկներ չեն լինի»: Դա ճիշտ չէր լինի:

Ես այլ կերպ եմ ասում. եթե դուք հակված եք կապտուկների առաջացմանը, ասեք այդ մասին խորհրդատվության ժամանակ: Մենք նախապես կքննարկենք ձեր կոնկրետ դեպքը. կնայենք անալիզները, կճշտենք ընդունվող դեղամիջոցները, անհրաժեշտության դեպքում կշտկենք նախապատրաստական գործընթացը: Եվ դուք կհասկանաք, թե իրականում ինչ սպասել վիրահատությունից հետո՝ համացանցից վերցված ուրիշների «սարսափելի լուսանկարների» հետ ձեզ համեմատելով վախենալու փոխարեն:

Պիեզոռինոպլաստիկան մարքեթինգ չէ: Դա իրական տեխնոլոգիական քայլ է, որը վերականգնումը դարձնում է ավելի մեղմ, արագ և կանխատեսելի: